نشر کاروان در سال ۱۳۷۶ در تهران پا گرفت و در دوازده سال فعالیتش، از نام‌های شناخته‌شده‌ی نشر مستقل ایران شد. کاروان از همان آغاز، کتاب را فراتر از مرزهای زبان و جغرافیا می‌دید و سعی داشت میان ادبیات ایران و جهان راهی باز کند. این راه در سال ۱۳۸۸، پس از وقایع انتخابات ریاست جمهوری و خروج آرش حجازی از ایران، با توقف فعالیت انتشارات به دستور وزارت ارشاد قطع شد.
هفده سال بعد، کاروان‌سرا از همان مسیر، اما با افقی گسترده‌تر، شروع به کار می‌کند.
کاروان‌سرا نه بازسازی کاروانِ گذشته است و نه پناهی نوستالژیک به خاطره‌اش. ادامه‌ی باوری است که کاروان بر پایه‌ی آن شکل گرفت: اینکه ادبیات باید بتواند سفر کند؛ از زبانی به زبان دیگر، از کشوری به کشور دیگر، و بگذرد از حصارهایی که سانسور، تبعید و سیاست بر گردش می‌کشند.
می‌خواهیم کاروان‌سرا جایی باشد برای آثاری که راه رسیدنشان به خواننده بسته یا دشوار شده؛ صداهایی که حذف شدند، به حاشیه رانده شدند یا بیرون از مرزهای زبان خود شنیده نشده‌اند. جایی که ادبیات فارسی بتواند به جهان راه پیدا کند و ادبیات جهان نیز، آنجا که امکان انتشار آزادانه ندارد، راهی به سوی خوانندگان فارسی‌زبان بیابد.
کتاب را فقط کالا نمی‌بیند، راهی می‌بیند برای عبور اندیشه از مرزها؛ از به‌رسمیت‌شناختن حقوق مؤلفان تا انتشار ادبیات ایران و جهان..
کاروان چیزی را به راه می‌انداخت. کاروان‌سرا می‌خواهد تلاقی‌گاه این راه‌ها باشد.